Beluister dit verhaal

      Afzien of inzien - Henk-Jan Geel

Het obstakel en de ontwikkeling. Welke wint er?

De Expedition Experience. 8 Dagen met 8 mensen op expeditie in de winterse kou van Noorwegen.
Moedoen of niet?

In Nederland denk je maar aan twee dingen.
Het is koud en het wordt afzien.

En dat ook het grootste obstakel dat jou in de weg staat om deel te nemen aan de Expedition Experience.

Nee, dat obstakel is niet de kou.
Dat obstakel is niet het afzien.
Dat obstakel is het denken.

Je denkt dat het koud is.
Je denkt dat je gaat afzien.
Maar die belemmerende gedachte zit in je hoofd.
Hier in Nederland bij +25 graden en in het comfort van je eigen leven.

Als je die gedachte eenmaal overwonnen hebt en je hebt je opgegeven voor de Expedition Experience, dan is er ruimte voor ontwikkeling.
De eerste stap is gezet.
Een obstakel in je hoofd is geslecht.
Nu kun je je gaan voorbereiden op de kou en het afzien.

In Noorwegen is het anders.

Eenmaal in Noorwegen is het ook koud. Maar anders dan je verwacht.
Eenmaal in Noorwegen is het ook afzien. Maar anders dan je verwacht.
Eenmaal in Noorwegen kom je tot rust. Maar anders dan je verwacht.
Het was de gedachte aan kou en afzien die de stress veroorzaakte.
Je hersenen gingen in een soort overlevingsstand.
Maar nu je merkt dat het anders is, beter is, komen je hersenen tot rust.
Juist in deze rust is er ruimte voor ontwikkeling.

Je bent weg van de dagelijkse sleur, collega’s, to-do-lists, huishouden, familie, vergaderingen, projectplannen en 9-to-5.
Hier ben je dichtbij jouw expeditieteam, het expeditieritme, de natuur en jezelf.
Dagelijks loop je achter elkaar aan door een wit landschap met zwarte stenen.
Blauwe lucht en een paar wolken.
Weinig kleur om af te leiden.
Geen dekking voor je mobiel.
WhatsApp, e-mail en Facebook blijven stil.

Geen dekking maar een betere verbinding

Dít is het echte afzien.
Want in deze rust is er maar één waarmee je echt in verbinding staat.
Dat ben jezelf.

Dan komen er gedachten.
Dan komen er reflecties, ideeën, helderheid, inzichten en soms een traan.

Juist door afstand te nemen van de dagelijkse sleur en je onder te dompelen in het ritme van een expeditie kom je tot jezelf.

Afzien en inzien voor je leven

Vragen zoals: Wat doe ik hier? Wat wil ik met mijn werk? Hoe wil ik mijn relatie? Waar ga ik voor leven? Wat heb ik gedaan en wat ga ik doen?
Het zijn dit soort vragen die je jezelf onbewust stelt.
Hier in Nederland al.
Maar pas op de Expedition Experience heb je de rust om de antwoorden te horen.
Antwoorden die er al lang waren.
Maar die je in de hectiek van alledag nooit hoorde.
Of die je nooit wilde horen…
Dít is het echte afzien en ook het echte inzien.

De Expedition Experience is meer Experience dan Expedition.
Je geeft je op voor een Expedition maar je krijgt een Experience.

An Experience for Life.

Beluister dit verhaal

      Outside is where the magic happens - Henk-Jan Geel

Remco is naast me komen lopen. “Straks als ik in de tent zit moet  ik dit even opschrijven.“ zegt hij.
We zitten al drie dagen in de winterse wildernis van Noorwegen. Hij doet mee aan de Expedition Experience. Een ervaring hoe het is om een expeditie te ondernemen in de winterse kou. We lopen naast elkaar. Het waait en het is min 15. Maar Remco staat in vuur en vlam.

Daar waar alle 6 de ondernemers die meedoen alleen maar dachten aan de kou en het afzien. Aan het gemis van comfort en wifi. Aan het verlangen naar je eigen bed en goed eten. Is het iets anders wat hen volledig uit balans brengt.

Tijdens de tocht gaat het langzaam. We leggen ongeveer 10 kilometer per dag af. Tijdens de tocht is er rust. Je telefoon vindt geen dekking. Whatsapp en email komen niet door. Tijdens de tocht zijn er geen impulsen. Elke dag gaat in hetzelfde ritme. Langzaam verplaatsen door een wit landschap met blauwe lucht.

Dag 1

De eerste dag in de sneeuw is het koud. Marco krijgt zijn handen niet warm. Tanja heeft last van de zware slee en Remco wil het liefst naar huis. Terug naar het bekende, het comfort en zijn bedrijf.

Dag 2

Op de tweede dag treedt er gewenning op. Handen blijven warm. De slee lijkt beter te glijden. En Remco ziet in dat het juist dit is waar hij zich voor heeft opgegeven. Afzien als een kerel. Beulen met een slee. Hij tegen de elementen.

Dag 3

De derde dag is altijd bijzonder. Er treed een soort rust op in de groep. De afwezigheid van wifi doet wonderen. Het missen van collega’s en familie wordt als een geschenk ervaren. De witte sneeuw en blauwe lucht. Twee kleuren slechts. Geven je niks anders om naar te kijken dan naar jezelf. En dan gebeurt het…

Dag 4

Je gaat denken. Niet bewust of omdat er naar gevraagd wordt. Gedachten komen en gaan omdat er tijd is.

Je gedachten gaan niet in steekwoorden, korte hersenspinsels en ad hoc acties. Je gedachten dwalen in volzinnen, hoofdstukken en boeken. Er is tijd en ruimte om stil te staan. Letterlijk.

Inzichten die je op de vierde dag krijgt. En dan ontstaan er gesprekken zoals dit:

“Henk-Jan , dit is niet te geloven. In Nederland zat ik te tobben met meerdere zakelijke opties. Maar hier is nu alles duidelijk geworden.
Ik weet nu wat ik ga doen. Met wie ik het ga doen. Hoe ik het ga doen. Wanneer ik het ga doen. Waarom ik het ga doen.
Straks als ik in de tent zit ga ik dit even opschrijven. “

Outside is where the magic happens

Dit inzicht bracht de Expedition Experience aan Remco. Maar de Expedition Experience bracht mij ook een groot inzicht. Eindelijk weet ik na al die jaren óók waarom ik het doen. Waarom ik werk met de Expeditiemethode. Waarom ik ondernemers mee naar Noorwegen neem. Juist om ondernemers op de plek te brengen waar deze inzichten ontstaan. Hen veiligheid bieden in deze vijandige omgeving. Om hen buiten de comfort zone te laten ontdekken. Want ‘Outside the comfort zone is where the magic happens’ En dat heb ik maar al te goed ervaren.

Mijn besluit

Ik heb dit voorjaar voor mezelf een besluit genomen. Ik ga meer ondernemers helpen met de Expeditiemethode. Een methode waarmee je grote doelen helder krijgt  en een plan maakt om die doelen te verwezenlijken. Dromen en beschrijven is stap één in de methode. En dat heeft Remco maar al te goed ervaren.

Ik droom ervan om met ambitieuze MKB ondernemers te werken die de Expeditiemethode in hun bedrijf willen inzetten. Die als het ware met hun collega’s op expeditie gaan.

En wil je zelf nu mee op de Expedition Experience. Dat kan nog in 2019. Laat het me even weten.

 

Why? Why are you in Lesbos, everyone asks. Because people are beautiful. Refugee used to be just a word for me, but now it has meaning, depth. And here I worked in an international team, which was amazing.

At home I am a one man show, as an entrepreneur. When I meet someone I think: ‘How can I get out more money?’ Here I don’t get money. Here I get smiles, affection and appreciation. The more I worked here, the more I wanted to give. Here I learned so much about humanity.

Discussions with friends

I had discussions with friends at home. One friend is controller for a telecom company. Just like one of our translators here. The same job, almost the same age. But our translator had to flee, that’s the only difference.

Another friend said in a text discussion: ‘All those refugees… I don’t want them on my porch.’ Then I looked up the family tree of my own family. Where do I come from? My mothers side consists of refugees, they came from France. It’s ages ago, the same situation.

This is the foundation I volunteered for, the website has a section in English: Stichting bootvluchteling.

Lesbos is een prachtig eiland om naartoe op vakantie te gaan. Toerisme is een van de belangrijkste inkomensbronnen van dit eiland. Dus wil jij een bijdrage leveren en helpen bij de vluchtelingencrisis. Dan kan je ook overwegen om hiernaartoe op vakantie te gaan! Kom naar Lesbos!

Vandaag vertel ik je waarom ook jij op vakantie moet gaan naar Lesbos en leg ik je uit wat voor mij de aanleiding is geweest om naar Lesbos toe te gegaan. Ik vertel het je in deze video.

 

 

Vandaag wil ik naar de kapper. En ik wil een beetje als toerist rondlopen in het stadje. Maar alles loopt anders. Ik ga wél naar de kapper en ik heb vandaag een bijzondere ontmoeting.

Weet je nog atelier Mozaïek waar ze laptoptassen maken van reddingsvesten? Twee dagen geleden ging mijn vlog erover. Ik sprak Amir en een paar anderen. Dáár ga ik naar de kapper, want onze vertaler vertelt dat een van de mensen uit het kamp daar knipt. Kijk met me mee hoe goed mijn haar zit!

En ik heb bij toeval een ontmoeting met Liesbeth. Ze werkt voor de Nederlandse stichting Shower Power. Deze stichting haalt vrouwen en kinderen op uit Kamp Moria. Ze verblijven een gedeelte van de dag in een echt huis, waar Liesbeth en haar collega’s hen ontvangen met warmte, fruit en speelgoed voor de kinderen en waar ze kunnen douchen. Sommige vrouwen hebben al 3 maanden hun haar niet gewassen. Liesbeth: ‘Wij halen ze op en wij willen dat ze zich mens voelen.’

Wat er uit deze ontmoeting voortkomt..? Kijk met me mee.

 

Vandaag spreek ik Linde. Ze is basisarts en psychiater in opleiding en ze is hier vrijwillig via Stichting Bootvluchteling. Elke arts hier ziet 40 patiënten per avonddienst, die loopt van 16 uur tot 0.00 uur ongeveer. Daar is meestal een vertaler bij, die dit werk ook vrijwillig doet.

We nemen een kijkje in de apotheek. Daaruit gebruiken de artsen vooral paracetamol, veel antibiotica voor mensen met ontstekingen zoals een longontsteking en veel verbandgaas voor de mensen met snijwonden. ‘De meeste patiënten die we zien, helpen we met zaken waar wij thuis mee naar de huisarts gaan. Wat hier anders is, zijn de mensen met paniekaanvallen doordat ze PTSS hebben. Ze hebben een trauma van wat ze hebben meegemaakt. En soms zijn mensen zelfs psychotisch. Deze paniek komt door wat zij voor hun vlucht hebben meegemaakt. Ze herbeleven hun ervaringen en zien zelfs mensen hier aan voor hun aanvallers.

Deze mensen hebben psychiatrische hulp nodig. Dat geven wij zo goed mogelijk en we werken hier heel fijn samen in een team. Maar we kunnen meer mensen gebruiken.’

Lees meer informatie over een aanmelding als vertaler van het Frans, Arabisch of Farsi naar het Engels. 

Lees meer informatie over een aanmelding als arts of verpleegkundige.

 

Het is niet alleen maar kommer en kwel hier op Lesbos. Er gebeuren ook mooie dingen. Vluchtelingen die werken in een 9-tot-5-baan bijvoorbeeld. Ik spreek met Amir uit Afghanistan. Hij is kleermaker en hij werkt aan duurzame producten. De reddingsvesten die met de vluchtelingen meekomen, verknippen ze in het atelier waar hij werkt. Sommigen knippen, anderen naaien. En uiteindelijk maken ze er producten van. Strakke portemonnees, lekkere laptoptassen en soepele schoudertassen.

Al 3 jaar bestaat het atelier. ‘Zo ondersteunen we onszelf en alle vluchtelingen hier,’ zegt Amir. ‘Ons eerste doel was om ons eigen salaris te verdienen.’ Sherab uit Pakistan/Bangladesh heeft vroeger van alles gedaan als werk: van bouwvakker tot visser. En nu werkt hij tot zijn genoegen in het atelier. ‘We gebruiken alles; we gebruiken zelfs het schuim dat in het reddingsvest zit. Dat mocht eerst niet. Maar in de toekomst gebruiken we misschien zelfs de materialen van de boten. Dat is lekker stevig spul.’

Bestel iets moois voor jezelf en steun Lesbos daarmee op www.lesvossolidarity.myshopify.com

 

Vandaag praat ik met Fons én we gaan een grote investering doen. Kijk met me mee naar deze verrassende beelden!

Fons werkt sinds eind november voor de medische missie van stichting Bootvluchteling. Je vraagt je af of het toeval is, met zo’n naam, want dat lijkt dan weer sterk op fonds. Goed. Een ding is hier keihard nodig en dat is een sterilisator, een apparaat waarmee we instrumenten steriel krijgen. Dat apparaat doen wij cadeau en we bekijken hoe het werkt.

Ook hebben we het over het geld dat een medische missie kost. Dat is al gauw 10 00o euro; best veel, lijkt het. Maar als je naar het aantal vluchtelingen kijkt en de medische hulp die we ervan betalen, blijft daar niet zoveel van over. Kijk met me mee!

 

Iedereen die nu nog zegt dat ik vakantie heb… in deze video zie je dat dat niet waar is. Het is nu 4 uur ’s nachts en ik ben al vanaf 16 uur ’s middags aan het werk. Het is echt anders gelopen dan ik tevoren verwachtte. Binnen een uur had ik al 60 personen gezien en had ik de nummertjes voor de wachtrij uitgedeeld.

En toch kwamen er meer mensen. Een jongen met een hele erge blik in de ogen is er elke dag. Mijn collega is bang van hem en ja, hij is niet de enige hier, dus ik stuur hem weg. Later komt er iemand om een rolstoel vragen en in ruil voor zijn paspoort krijgt hij die van mij. De rolstoel blijkt voor die jongen te zijn.

En dan zijn er paniekaanvallen en twee mensen met neigingen tot zelfmoord. Dat is de reden dat we nu op het politiebureau zijn. We moeten formulieren invullen. Met die formulieren kunnen we de psychiater hier krijgen die in de gevangenis werkt. Het is écht geen vakantie hier.

 

Gisteren kwamen er vijf grote bussen met mensen het kamp binnen. Deze mensen zijn net aangekomen op Lesbos. Ik sta bij de plek waar de boten aan land kwamen. Ook een van onze vertalers, die vertaalt van het Farsi naar het Engels, is met zo’n boot aangekomen. ‘Kun je wel zwemmen?’ vraag ik hem. ‘Dat wel,’ zegt hij, ‘maar we kwamen aan op 1 december. Liever niet dus.’

Er is een tweede kamp op Lesbos. Dat is van de gemeente en het is bedoeld voor gezinnen. De naam kan ik al helemaal niet opschrijven, uitspreken lukt me nog net. Maar dat tweede kamp zit vol. En dus gaat alle overflow naar kamp Moria. Ik zal je ook vertellen wat er gebeurt als mensen hier in het kamp aankomen. Ze gaan dan eerst naar een afgesloten gedeelte toe om de papieren in orde te maken. Daarna blijven ze vaak hier hangen.

Let op, want morgen gaan we geld uitgeven. Blijf erbij 🙂