Eigenlijk wil niemand hier zijn. Het liefst willen we allemaal gewoon naar huis. Dat is de ene kant van het verhaal. De andere kant van het verhaal is dat het went. Zelfs in kamp Moria. Ik beleef deze tweede dag alweer heel anders dan de eerste dag.

Ik kan weinig doen, behalve mensen een glas water aanbieden. Dat gaat met handen en voeten. En ik vraag ze welke taal ze spreken. Dat is handig voor de dokters om te weten. Soms komen in de wachtruimte spoedgevallen. Zoals een zwangere vrouw die we op pallets leggen. Of iemand die gehecht wordt. Ik zag het nog nooit van zo dichtbij.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *